Jonas Goddeeris, drummer van Willow

jonasWillow is de laatste jaren zeer goed bezig. Sinds hun derde plaats op Humo’s Rock Rally in 2010 ging het allemaal snel vooruit. Jonas Goddeeris (22) vertelt over zijn idolen, zijn perfectionisme en zijn ervaring als drummer bij  deze Leuvense pop-rockband. (Klaartje Janssens)

Jonas’ hoofdbezigheid in het leven is zijn muziekgroep Willow, maar om financieel rond te komen, klust hij nog bij als barman op de Oude Markt in Leuven. “Het is altijd anders, je ontmoet veel mensen en tis fijn werken. De reden waarom ik voor een job als barman heb gekozen, is omdat het makkelijk te combineren is met Willow. Ik kan zelf mijn uren kiezen, dus optredens staan nooit in de weg.” Hij vertelt al lachend dat hij vroeger nog bij de groendienst van de gemeente heeft gewerkt. “Dat was wel grappig. De gemakkelijkste vakantiejob die ik ooit heb gedaan.”

Twaalfjarige rebel with a cause

De passie voor muziek kreeg Jonas van thuis uit. Zijn vader speelt zelf drum en Nils, zijn broer en tevens gitarist van Willow heeft ook het ritme in de vingers. “Mijn oudere broer had vroeger zijn eigen groep, Landfille, daar  keek ik wel naar op. Ik ging toen als roadie mee naar al zijn optredens.”

Hij voelde dat hij net al zijn broer zelf muziek wilde spelen en besloot op zijn 12e  om bij de lokale fanfare drumles te volgen. Maar dit bleek iets te braaf voor deze kleine rebel. “Al snel had ik door dat het fanfaregebeuren toch niets voor mij was. Dus ben ik toch  maar naar de academie gegaan. Daarna ben  ik met wat vrienden een hardrockgroepje begonnen. Redelijk hardcore voor die leeftijd, maar mijn vrienden vonden dat ook wel cool.” Jonas had de smaak te pakken en zou nooit meer zonder drummen kunnen. “Ja ik heb veel energie en ik moet dat ook kwijt geraken. Het is echt heel energetisch en af en toe moet alles er eens uit. Het is een goede uitlaatklep, want ik ben vaak nogal gestrest en dan even whaaaa, alles eruit, kan wel eens deugd doen.”

Drummen tussen de groten

Tien jaar later betreedt de Leuvense drummer de podia van onder andere Marktrock en Dour. Maar het optreden op pukkelpop twee jaar geleden blijft hem toch het meeste bij. “Het was een heel speciale dag, het ging echt een van de mooiste dagen van mijn leven zijn dacht ik. We hadden onze  tentjes mee en dachten daar zelf nog 2 dagen als publiek te blijven. Voor ons was het een topervaring. De Wablieft!-tent zat helemaal vol: geweldig! Maar net die dag was het dat tragisch einde. Dat was natuurlijk verschrikkelijk en dan mogen wij nog blij zijn dat ons optreden is kunnen door gaan.”

Later die avond stond normaal het optreden van Dave Grohl met de Foo Fighters gepland. Eén van Jonas’ grote voorbeelden. “Die gast kan gewoon alles! Hij is zo goed, zo getalenteerd. Hij blijft zijn eigen ding doen en daar heb ik wel respect voor. Ook zijn leven en zijn visie op muziek intrigeert me. Hij heeft bakken talent en hij blijft zijn zotte zelf zijn.”

Op Belgisch vlak kijkt de Leuvense drummer dan weer op naar Mario van Triggerfinger. “De drummers van Goose en van Sherman, David heb ik ook altijd super goed gevonden. Ook voor Stef Vanstraelen, de drummer van Yevqueni heb ik ontzag. Hij heeft me zelf nog les gegeven. Maar als ik echt moet kiezen ga ik toch voor Mario, dat is echt een beest. Ik voel me daar ook ergens verbonden mee, omdat hij net als ik echt gaat op een podium. Ik ben ook wel iemand die alle remmen los gooit tijdens een optreden.”
Het Willowgebeuren

Jonas is een van de oprichters van Willow. De vader van de gitarist zocht nog snel een muzikale act voor op een privéfeestje. Pieter, de bassist, Vincent, de gitarist en Jonas waren de kern van de groep. Het klikte wel en de drie vrienden begonnen vaker te repeteren. “Mijn broer ging mij altijd afzetten op de repetitie. Hij hoorde onze muziek dan en vroeg of hij niet mocht mee doen. Ik kende Tom van een vorig groepje van de muziekschool.  Hij kende de zanger en toen was Willow geboren.” Ondanks het rockgehalte van de groep is de naam Willow iets minder spannend tot stand gekomen. “Naast ons repetitiekot thuis stond een wilg. Onze vader had die omgehakt en  we hadden wat medelijden met het boompje. Vandaar.. Willow. Ik wou dat het een straffer verhaal was, maar helaas. (lacht)”

De eerste plaat ‘We The Young’ hebben de bandleden volledig samen geschreven. Iemand kwam met een idee mee naar de repetitie en er werd samen gezwoegd tot het af was. “Voor onze tweede plaat gaan we iets meer mee met de moderne tijd. Voornamelijk Pieter-Jan, Tom en Nils  werken ideeën uit via de computer en nemen die mee naar het repetitiekot. Dat is veel efficiënter. We kunnen dingen plaatsen, verplaatsen, knippen, … Vroeger moesten we steeds opnieuw spelen, wat soms wel frustrerend kon zijn.”

Tijdens deze repetities durft Jonas wel zijn mond opentrekken. Hij is een pietje precies en wijst daarom geregeld op kleine zaken. Al wordt dat volgens hem niet altijd geapprecieerd…
“Ik ben diegene die altijd een vraag stelt bij de dingen. Ik ga een beetje het ‘groupthinking’ tegen. Het ritme, de flow, de dynamiek… Maar ik ben degene die boze blikken werpt tijdens repetities als er (knipt met z’n vingers) niet op juiste tempo gespeeld wordt. Een nummer moet je voelen, daar moet leven in zitten. Daar probeer ik voor te zorgen.
Ik vind het ook leuk als ik zelf naar optredens ga kijken en het wordt juist gespeeld, dan voel ik de dynamiek beter.”

Drummers zitten tijdens de optredens wat verscholen achter de andere muzikanten, maar Jonas vindt wel goed zo. “Ik sta momenteel al iets meer naar voren, tsjakaa,” zegt Jonas, “En eigenlijk voel ik me wel veilig daar vanachter op dat podium. Ik voel me in een kraaiennest op een boot, er is een barrière, maar ik heb een goed uitzicht. (lacht)”

Beide voetjes op de grond

Hoewel Willow al op grote Belgische podia stonden, blijven ze toch met hun twee voeten op de grond. “Dat moet ook als Belgisch artiest. Je blijft altijd ergens klein en we hebben nog een lange weg te gaan. Het is allemaal heel natuurlijk en geleidelijk aan verlopen voor ons. We deden mee aan alle mogelijke wedstrijden en gingen stapje per stapje iets verder.” Toen de jongens in de finale van RockVonk terecht kwamen, dachten ze wel ‘Hey, dit zou wel eens iets kunnen worden’.

Een paar maanden later werd Willow derdes bij Humo’s Rock Rally. “Het was vanaf dan ook een bewuste keuze om toch professioneler door te gaan. We tekenden een contract bij Universal en namen onze eerste single op. En nu proberen we steeds een stapje verder te gaan.”

Jonas beseft nog niet goed waar hij de bekendheid moet plaatsen, hij merkt niet echt verschil met vroeger. “Mijn gevoel van de groep is nog altijd niet veranderd. Voor mij is het nog altijd heel normaal met dezelfde vrienden wat muziek maken. Enja, het reikt verder en we bereiken meer mensen, maar we blijven wel down to earth.”

Zelfs backstage op festivals zijn de jongens van Willow hun gewone zelf, misschien zelfs wat verlegen. Al valt dat niet bij iedereen in goed aarde. “We hebben niet zo veel vrienden,” grapt hij. “Ze vinden ons meestal arrogant. Eigenlijk zijn we gewoon nog wat verlegen en houden we ons op de achtergrond. We zijn geen vlotte networkers. Maar het komt meer over alsof we hen te min vinden om mee te praten.” Met The Hickey Underworld hebben de mannen toch al een band. “We hebben dezelfde booker, dus we spelen vaak tezamen. Dat zijn echt wel grave mannen en die kennen we ondertussen wel een beetje. We hebben er zelfs al een voetbalmatchke mee gespeeld backstage. (lacht)

Laat een antwoord achter...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s